hoe nu verder?

zandvoort aan zee in de regen en de storm

Zandvoort aan zee in de regen en storm is waarschijnlijk minder leuk dan in juni bij een graadje of 28 maar ik ben er dan ook niet naartoe gegaan om op het strand te liggen. sterker nog heb het strand niet gezien. Na speuren op het internet kwam ik er achter dat ook zandvoort een dierenbegraafplaats heeft. Deze begraafplaats is onderdeel van de algemene begraafplaats wat opmerkelijk is want andere begraafplaatsen die ik op het internet gevonden hebben waren apparte begraafplaatsen nog niet eens in de buurt bij de algemene begraafplaatsen. De dieren worden in zandvoort dus dicht bij de mensen begraven (is dit misschien de ultieme vermenselijking?). Deze begraaf plaats was wat minder uitbundig (als je al van uitbundigheid kan spreken) dan de begraafplaats in Best. Wat me op de begraafplaast van best vooral trof waren de teksten op stenen, er sprak zoveel liefde uit, er waren speeltjes op de graven geplaats er hingen windvangers veel van die dingen die je ook vaak ziet op kinder grafjes. Ik ga nog een begraafplaats bezoeken en daarna ga ik is kijken hoe verder ga. Misschien verbreden van het onderwerp vermenslijking( met het risico dat misschien het verhaal te onsamenhangend wordt) of ga ik dieper de vermenselijking zoeken in het afscheid.

dit vindt ik toch wel erg ver gaan

was aan het googelen op de vermenselijking van het dier en zag dit hoe komt het bij iemand op om varkens te gaan tatoeeren?. het is werk van een kunstenaar Wim Delvoye. Hij zegt er zelf over dat hij de varkens vermenselijkd door de wensen en illusies van mensen op de varkens te tatoeeren. Ik zelf vindt het toch wel ver gaan om dieren te gaan tatoeeren als kunst object of kunst project.

veel liefs en een poot van myra

veel liefs en een poot van myra daarmee eindigt mijn tante haar kaarten altijd mee. Alsof myra de kaart zelf zou ondertekenen. De vermenselijking van het huisdier daar wil ik naar op zoek gaan. het grappige is dat als je ergens mee bezig gaat het opeens ook overal tegenkomt vanmiddag zag ik een mevrouw met een klein hondje en die had een knalroze jasje aan. Ook ik zelf doe mee aan de vermenselijking van het huisdier zo heb ik de kat van mijn nicht gebombaardeerd tot mijn petekat en ik vondt het normaal dat mijn tante de kaart ook namens de hond schreef. Maar hoe ver ga je? Ik ben benieuwd wat ik tegen ga komen. Hoe ik de grens tussen fictie en werklijkheid moet gaan zoeken ben ik nog niet uit maar eerst maar is een aantal dingen gaan regelen

Tussen fake en werkelijkheid

Link naar een aflevering van Hollanddoc van de VPRO ( aan de rechterkant van de pagina onder video kan je het gesprek bekijken)

"Om de zoveel tijd laaien er heftige discussies op over de vraag in hoeverre documentairemakers de werkelijkheid naar hun hand mogen zetten. Geen filmgenre is zo omstreden als de fakedocumentaire; films die de werkelijkheid lijken te verbeelden, maar geheel of gedeeltelijk in scène blijken gezet. Holland Doc verkent twee weken lang de grenzen tussen fake en werkelijkheid in de documentairefilm. Met onder meer een studiogesprek over de grenzen van het documentairegenre"

http://www.vpro.nl/programma/hollanddoc/artikelen/28826356/

tja dat krijg je er van he

te lang niet meer ingelogd dus pasword kwijt dus na effe zoeken en restoren van mijn password dan toch maar aan de blog.
1e periode al weer voorbij en niet veel op mijn blog geschreven en daar dus ook een herkansing voor gekregen wat logisch is want wat heb je aan een blog als je er niks op zet. Ik denk dat het idee dat mijn verhaal zo over het internet kan zweven me toch heeft tegen gehouden.

afgelopen periode vondt ik geweldig leuk om te doen ook al was het niet altijd even makkelijk en ben ook mezelf op een aantal keren toch wel tegen gekomen maar ja dat hoort erbij. wat ik bijzonder vindt is dat ik zomaar met mijn camara in het leven van iemand mocht binnen dringen. waar ik wel tegen aanliep is dat ik wel het idee had dat het verhaal in woorden bijzonderder was dan dat ik in beelden kon vangen. maar na toch voor mijn doen rigieus te sellecteren heb ik wel het gevoel dat ik een verhaal te pakken heb. ik zeg met nadruk een verhaal omdat ik denk dat er nog veel meer onderliggende verhalen onderzitten die waarschijnlijk wel moeilijk of niet in beeld zijn te vangen.

op naar de 2e periode eerst maar is gaan nadenken wat ik wil gaan vertellen

toch maar effe bloggen dan

Ik had vandaag met mezelf afgesproken of je belt naar Pater Poels of je werkt aan je blog het is het laatste geworden (ik ben ook zo'n held ;)
Wel nagedacht over welk verhaal ik dan wil vertellen en wat voor foto's ik daar bij wil maken. Vooral het beeld van een oude man alleen ' s nachts op de fiets met tassen vol brood vindt ik een mooi beeld. Dat iemand op 76 jarige leeftijd nog zo zijn idealen nastreeft en leeft voor andere vindt ik geweldig. Hij heeft geen opvolging en denkt ook niet dat die opvolging er zal komen. Als je kijkt naar de stad waarop vollop vernieuwing plaats vindt, waar ze grote nieuwe dure gebouwen neerzetten waar we massaal in kunnen trekken dan zou je niet vermoeden dat een groot aantal mensen dit nooit zal kunnen betalen sterker nog dat een groot aantal mensen dus op of onder de armoede grens leeft. Misschien is het verhaal wel de grote stad waar je niet weet wie je buren zijn of hoe het met ze gaat een stad waarin je als je niet oppast verdwaalt in de anonimiteit en misschien daardoor ook wel in de eenzaamheid. maar ja breng dat maar is in beeld. Laat ik morgen nou maar eerst is bellen en misschien vindt ik het verhaal vanzelf wel.

barcelona

barcelona; prachtig licht, smalle straatjes, oude gebouwen en gezellige drukte