hoop

Zo onopzettelijk vanzelfsprekend met
voorbedachte rade achterloos op een hoop gegooid en
intrigerend als in een moderne taveerne een spiegel,
voorzien van een gespikkeld roestpatroon,
waarin je jezelf als jong kunt ervaren,
omdat je door een waas van schijnbaar oud
naar jezelf moet raden.

bundel zacht gat in broekzak, Elma van Haren

Terwijl het leven langs hem heen raast, staat hij stil. Hij kijkt naar buiten hopend op een glimp van iemand die hem weer laat herleven.

Uiteindelijk staat er dan opeens een hek in je woonkamer, heb je geen bloembakken voor de planten meer nodig, laat de wateroverlast je houten vloer krom trekken en moet je nodig een keer dweilen.

Je staat in woonkamers waar ooit een leven geleid werd, alles is weg alleen de vloeren zijn blijven liggen. En hek en een bord vertellen je dat hier mooie nieuwe appartementen neergezet worden. Maar is er nog wat terug te vinden over de huizen die hier eerst stonden. Ik ga zoeken en hoop wat te kunnen vinden.

Stephan Vanfleteren - Belgicum van 28 september tot 6 januari 2008

Dat achterna hollen op het perron van de verglijdende tijd en ruimte? Waarom kan ik niet voluit genieten van een nieuw opgetrokken mooi gebouw zonder die ene altijd wederkerende gedachte te moeten trotseren dat het ten koste van iets anders was, iets dat er eerder was, iets met een oudere ontstaansdatum? Of het nu een braakliggende grond is, een huis of wat dan ook. Is het angst voor het afscheid? Angst voor het nieuwe? Angst voor verandering?

Misschien is het een overgebleven ‘traumaatje’ van een jongen die de kust heeft zien ombouwen tot een betonnen draak. Ik word triest van dat neurotisch gedoe, van snel vooruitgaan en drastische verandering. Onze economie gelijkt op een Canadese populier die maar blijft groeien tot hij te hoog komt en door zijn gewicht bij de eerste grote storm afknakt. Jammer dat onze wereld niet meer een oude eik is, of een treurwilg. Ik herinner me als scholier in een streng college het moment dat de geschiedenisleraar vooraan in de klas de woorden uitsprak: ‘wie kan er nu iets tegen vooruitgang hebben?’ Ik wilde nog mijn hand opsteken om wat tegen te sputteren maar ik durfde niet. Nu wel.

Soms kom je dingen tegen die





je nieuwsgierig maken



je intrigeren



je even stil doen zijn




je irriteren



je doen glimlachen









Maar als je even later naar ze op zoek gaat, dan zijn ze verdwenen, alsof ze nooit hebben bestaan en toch waren ze hoe kort dan ook van invloed op je leven.

Langzaam brokkelt hij af, maar er is nog een lange weg te gaan.
Zal hij ooit tot het verleden horen of altijd blijven staan.

de vraag is kan ik het overbrengen en of jij mij begrijpt?
of zou ik misschien jouw woorden mogen lenen waarmee ik het beschrijf.

I'm just another soul for sale

het voelt alsof je zachtjes naar de rand van het nest geduwd wordt, in de hoop te kunnen fladderen

Opeens was daar een regenboog op mijn muur, de pot met goud heb ik niet gevonden helaas.

Keep you in the dark you know they all pretend
Keep you in the dark and so it all began
Send in your skeletons
Sing as their bones go marching in again
They need you buried deep
The secrets that you keep are ever ready
Are you ready
I'm finished making sense
Done bleeding ignorance at home defense

Spinning and (spinning)/(spin it) deeper
The wheel is spinning me
It's never ending
Never ending
Same old story

What if I say I'm not like the others
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say I will never surrender

In time or so I'm told
I'm just another soul for sale
Oh well
The page is out of print
We are not permanent
Temporary
Temporary
Same old story

What if I say I'm not like the others
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say I will never surrender

I'm the voice inside your head
You refuse to hear
I'm the face that you have to face
Mirroring your stare
I'm what's left
I'm what's right
I'm the enemy
I'm the hand that took you down
Bring you to your knees

So who are you
Yeah who are you
Yeah who are you
Yeah who are you

Keep you in the dark you know they all pretend

What if I say I'm not like the others
What if I say I'm not just another one of your plays
You're the pretender
What if I say I will never surrender

So who are you



Artist: Foo Fighters
Album: Echoes, Silence, Patience and Grace (2007)
Song: The Pretender

Dit gebeurt mij al te vaak:
als ik mij uit een droom ontwaak
om iets daar niet van te vergeten
vindt ik een leven dat ik niet herken,
niet begrijp of liever niet wil weten
alsof ik daar toch nog een vorm van ben.

Ik loop of zeil door straten, buitenwegen,
zigzag, waaruit behoort te blijken
dat ik voor anderen tracht uit te wijken
maar ik kom niemand, niemand komt mij tegen,

de van holle huizen volle stad
wordt stap voor stap stiller en leger.

in al het nachtzwart van die dromen
kwijnt een grauwgeworden winterlicht.
Zacht gaat een deur achter mij dicht.
ik ben dus thuisgekomen
alsof ik aan dit spookstof toebehoor.
Maar altijd kom jij als een afspraak voor
een die ik steeds verkeerder maak.

Daardoor denk ik droom ik door
droom ik haastig door tot ik ontwaak.

(leo vroman)

You can find yourself a God
Believe in which one you want
‘Cause they love you all the same
They just go by different names

(stereophonics)

Wijsheid begint bij verwondering

(socrates)

klokkenberg

Mijn hoofd is net mijn computer maar dan zonder de zoekfunctie en het formateren wil ook niet echt lukken

En opeens was het daar een teken van leven

Sinds wij het paradijs verloren
Doodt men de tijd zonder geduld
Bouwt naar de hemel aan een toren
Verward door taal,
verlamd door schuld
Eens zal het licht hier schijnen
Van oost tot west,
van zuid tot noord
De grenzen van de taal verdwijnen
Eens verstomd het woord

Men probeert ons te behoeden
Wie onderaan staat valt niet diep
Doet ons geloven in het vaag vermoeden
Dat iemand ooit op het water liep
Eens zal het licht hier schijnen
Van west tot oost,
van noord tot zuid
Dan zullen schaduwen verdwijnen
Eens kom ik hier uit

Er zijn er die vooruitgang preken
Niet tot toegeven bereid
Er zijn er die om stilstand smeken
Op zoek naar vrede in hun tijd
Eens zal het licht hier schijnen
Van oost tot west,
van zuid tot noord
Dan smelten tralies, breken lijnen
Zolang ga ik voort


Bob dylan vertaald door Freek de Jonge

De vergeten snelweg

Een snelweg die geen snelweg meer is maar gedegradeerd tot fietsverkeer. Eens was het een belangrijke weg die tilburg en eindhoven met elkaar verbond. Nu ligt hij er verlaten en verwaarloost bij en eindigt hij in de natuur. Overal op de brug zie je sporen dat de natuur de brug langzaam terugneemt. Het is de bedoeling dat foto's gecombineerd worden met tekst. Ik ga mijn foto's combineren met gedichten, wat nieuw voor mij is want ik hield me nooit zo bezig met gedichten. Maar het past wel goed bij het onderwerp. Mijn eerste combinatie met dank aan frida voor de tekst :)


Bindgras

Weinig zo weerloos
als gras tussen tegels.
De gedogende voeg
gunt een mager bestaan.
Een gesloten vlak,
trottoir of terras,
zal nochtans vergaan.
Stenen verkruimelen,
gras heeft het leven.
Halmen beheersen
eens elke stad.
Asfalt breekt op
na jaren, na eeuwen.
Beton vergruist onder
een wuivende mat.
Het weerloze wint
In voedende regen,

in aanzettende storm.
Gras vormt al tekens
tussen de stenen.
Er staat hoogmoedig
Voor wie kan lezen:
Gras is de laatste,
voleindige vorm.

Dichter: Eddy Evenhuis