Terwijl het leven langs hem heen raast, staat hij stil. Hij kijkt naar buiten hopend op een glimp van iemand die hem weer laat herleven.

Uiteindelijk staat er dan opeens een hek in je woonkamer, heb je geen bloembakken voor de planten meer nodig, laat de wateroverlast je houten vloer krom trekken en moet je nodig een keer dweilen.

Je staat in woonkamers waar ooit een leven geleid werd, alles is weg alleen de vloeren zijn blijven liggen. En hek en een bord vertellen je dat hier mooie nieuwe appartementen neergezet worden. Maar is er nog wat terug te vinden over de huizen die hier eerst stonden. Ik ga zoeken en hoop wat te kunnen vinden.

Stephan Vanfleteren - Belgicum van 28 september tot 6 januari 2008

Dat achterna hollen op het perron van de verglijdende tijd en ruimte? Waarom kan ik niet voluit genieten van een nieuw opgetrokken mooi gebouw zonder die ene altijd wederkerende gedachte te moeten trotseren dat het ten koste van iets anders was, iets dat er eerder was, iets met een oudere ontstaansdatum? Of het nu een braakliggende grond is, een huis of wat dan ook. Is het angst voor het afscheid? Angst voor het nieuwe? Angst voor verandering?

Misschien is het een overgebleven ‘traumaatje’ van een jongen die de kust heeft zien ombouwen tot een betonnen draak. Ik word triest van dat neurotisch gedoe, van snel vooruitgaan en drastische verandering. Onze economie gelijkt op een Canadese populier die maar blijft groeien tot hij te hoog komt en door zijn gewicht bij de eerste grote storm afknakt. Jammer dat onze wereld niet meer een oude eik is, of een treurwilg. Ik herinner me als scholier in een streng college het moment dat de geschiedenisleraar vooraan in de klas de woorden uitsprak: ‘wie kan er nu iets tegen vooruitgang hebben?’ Ik wilde nog mijn hand opsteken om wat tegen te sputteren maar ik durfde niet. Nu wel.